रोज सुर्य ढळता मनास पुसे,
का आहे काही तरी असे?
ज्यास न विसरता येई
अन करू काबुल कसे?
आज हा दिवस का आला,
जेव्हा तू नाही जवळ?
का नेहमी असे घडते?
का आहे हे सत्य अटळ ?
का नियती असे कट मांडते?
जे अत्यंत हवे असते,
तिच नेमकी दूर होते,
परत न येण्यासाठी, हरवून जाते.
जिवलग होता तू माझा
प्रेमात होते मी तुझ्त्या
तरी हि का तू गेला?
इतका कसा निष्ठुर झाला?
अश्रू आता थांबले वाहूनी.
मी स्वतःशी प्रश्न विचारूनी,
कधी तू येशील परत?
आज हि बसेन तुझ्या वाटे वर जाऊनी.
काही नाही जेथे, तिथे का अशा लावली मी?
तू कधी हि नाही परतणार हे आहे जाणुनी
रडणं आता जमत नाही, हसणं हि विसरले मी
तुझ्या नादी लागूनी स्वतःची वाट विसरले मी.
तरीहि रोज हे मागणे
कसे तरी, तुला परत आणणे
कधी तरी भेटुनी,
मनातले तुला सांगणे,
आज आहे एक वाधळ मनात परत
आहे तू कि तुझी आठवण परत?
का नाही तू जात इथुनी?
आणि का नाही माझा त्रास संपत?
---परिणीता (८/८/२००९)
